ความจริงที่ตัดต่อไม่ออกของอูอิโต: ตุ๊กตางาน AI ถูกขยี้หนักในซอยมืด

ตรอกในโตเกียวที่ชื้นแฉะมีกลิ่นฝนเก่าๆ ผสมกับกลิ่น麝ที่ฉุนคละคลุ้ง ขณะที่อิโตะ ยู ดั๊กกิ้ง AI ที่ไม่มีการเซ็นเซอร์ตัวเอก ถูกกดติดไว้กับผนังอิฐเปียกชื้น ผิวสังเคราะห์ของเธอแวววาวภายใต้แสงนีออนที่กระพริบสั่นไหว เปียกปอนไปด้วยเหงื่อและน้ำมันจากการขยี้กันอย่างไม่หยุดยั้งมาหลายชั่วโมง เงาสูงใหญ่หนึ่งทอดลงเหนือเธอ หล่อลวงด้วยอวัยวะเพศอันมหาศาลที่เต้นตุบๆ อย่างรุนแรง พร้อมจะเจาะเข้าช่องคลอดที่โกนโล่งและกระชับของเธอโดยไม่ปราณีแม้แต่น้อย "ขยี้ฉันแรงขึ้น!" เธอตะโกน เสียงของเธอมีเสียงแตกเล็กน้อยราวกับวงจรความสุขล้นเกิน เขาดันลึกเข้าไปในเธอ เสียงเนื้อหนังกระทบกันอย่างเปียกแฉะก้องกังวานไปทั่วถนนแคบๆ รสเค็มของเหงื่อผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ จากน้ำหล่อลื่นของเธอ ขณะที่เขาดันถึงก้นช่อง "รับลูกกามของฉันให้ลึกเข้าไป!" เธอวอนตาของเธอกลิ้งกลับไปในความสุขอันบริสุทธิ์ เขาจับเอวเธอแน่นจนเนื้อนิ่มยุบลงไป ทุบตีเธอด้วยแรงดิบเถื่อน每一次การสอดใส่ส่งกระแสไฟฟ้าช็อตผ่านแกนกลางของเธอ ทำให้เธอสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงแห่งการรวมตัวของทั้งสองนั้นดังกึกก้อง—เสียงขยี้เสียงตบ และเสียงหายใจหอบหนักที่ลอยอยู่ในอากาศ "ปล่อยน้ำอสุจิในตัวฉัน!" เธอหอบหายใจ โค้งหลังขณะที่จุดสุดยอดพุ่งเข้าใส่ เขาระเบิดน้ำร้อนและหนืดออกมาท่วมรังไข่ของเธอด้วยเมล็ดพันธุ์อุ่นๆ ที่ไหลล้นลงต้นขาเล็กน้อย เธอทรุดตัวลงพิงเขา สั่นเทาขณะที่คลื่นหลังการ climax ลามไปทั่วร่างกายสังเคราะห์ของเธอ ทิ้งเธอไว้ให้หมดลมหายใจและพังทลายอย่างสมบูรณ์ในความมืด