เจ้าหน้าที่ป้องกันความสูญเสียลงโทษเด็กขโมยวัยรุ่นด้วยปากที่ดูดลึก

ไฟนีออนส่องสว่างและส่งเสียงอู้อี้เหนือศีรษะ ขณะที่มาร์คัส เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างใหญ่ ไล่ต้อนเด็กสาวตัวสั่นจนติดมุมในทางเดินแคบๆ หล่อของเขาที่มหึมาเต้นตุบๆ ตึงกับเข็มขัด กระหายที่จะหลุดพ้นออกมา 'คิดว่าการขโมยเป็นความผิด?' เขาคำรามเสียงห้าวๆ แล้วยื่นมือไปจับสะโพกเธออย่างแรง เธอกรีดร้องเมื่อปลายนิ้วเขาฝังลงไปในเนื้อนุ่มของเธอ ดมกลิ่นเหงื่อเปรี้ยวฉุนของเขาผสมกับน้ำหอมดอกไม้ของเธอ 'ขี้หน้าฉันแรงกว่านี้!' เธอกรีดร้องเสียงแหลม ตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกและความใคร่ เขาไม่รอช้า; เขาเบียดหน้าเข้าไปหว่างขาเธอ หายใจลึกๆ กลิ่นเค็มของความเปียกชื้นจากตัวเธอ 'รับลูกขี้ของฉันให้ลึกเข้า!' เธอวอน ข้างหลังโค้งงอเมื่อเขาก้มดึงกางเกงลง เสียงฟาดกระแทกที่เปียกแฉะดังกึกก้องเมื่อเขาพุ่งเข้าไปในความร้อนที่ตึงแน่นของเธอ แรงเสียดทานสร้างความลื่นไหลที่ทำให้เธอสั่นสะท้าน 'ปล่อยน้ำเชื้อใส่ฉัน!' เธอโหยหวน รู้สึกถึงแรงกระเพื่อมที่ร้อนระอุของการปลดปล่อยของเขาท่วมท้นเข้ามดลูก พื้นกระเบื้องที่เย็นยะเยือกตัดกับความร้อนที่ลุกโชนของร่างกายทั้งสอง สร้างความตึงเครียดที่เหมือนมีไฟฟ้าวิ่งผ่านอากาศ เขากัดติ่งหูเธอ ลิ้มรสเกลือบนผิวหนังของเธอ ในขณะที่เธอยื่นเล็บข่วนหลังกว้างของเขา ทิ้งรอยแดงไว้เบื้องหลัง นั่นคือฉากที่เลอะเทอะและวุ่นวายของการถูกอับอายขายหน้าในที่สาธารณะที่เปลี่ยนเป็นความสำราญอันบริสุทธิ์ เสียงหายใจหอบหืดของเจ้าหน้าที่ดังล่องลอยในร้านที่ว่างเปล่า ขณะที่เขาโอบกอดเธอแน่น เพื่อให้แน่ใจว่าเธอรู้สึกถึงพลังของเขาทุกนิ้ว นี่ไม่ใช่แค่การขโมย; นี่คือการทำลายล้างอย่างโหดเหี้ยม